Martin's Mijmeringen

Beelden en gedachten uit de maalstroom

Wie is de Boeddha?

Wie is de Boeddha?

Gooi voor mijn part alles stuk ...

Maar niet de spiegel!

 

Het is een druilerige donderdagmiddag. Tegenover het kantoor worden jaren-vijftig flats gesloopt. Vier blokjes van elk zo'n 28 appartementen. Ik vind dat heel dubbel. Aan de ene kant is er het verleden, de melancholie. Hier hebben mensen gewoond - er zijn kinderen geboren, er is getrouwd en gestorven. Het behang en de verf op de muren getuigen nog van keuzes die ooit gemaakt zijn. Dit alles verdwijnt voorgoed.

 

Maar aan de andere kant komt er ruimte voor iets nieuws. Er zal weer gewoond worden, getrouwd, geboren en gestorven.

 

In de pantry, terwijl rondrennende collega's haastig koffie pakken of een volgende cola uit de koelkast grissen, raak ik erover aan de praat met de schoonmaakster, een volkse vrouw van rond de vijftig. Ze hoort mijn gemijmer, en vertelt dat ze een oude vrouw kent die daar woonde, en nu twee flats verderop een plekje kreeg. Ze woonde er vanaf het begin, is er oud geworden, en heeft pas haar man begraven. Lijkt me heftig, en dat beaamt ze.

 

"Ze is erg eenzaam, en af en toe vraagt ze of ik een broodje kom eten. Dan zeg ik tegen haar, ik zeg, ik kom na het werk en dan neem ik een lekker broodje mee. Maar ja, kom je daar, heeft ze in haar broek geplast, moet alles verschoond worden. Weet je, het is nooit alleen maar even een broodje eten, je bent zo twee uur verder. En als ze dan uiteindelijk sterven, dan heb ik het er moeilijk mee, je bouwt toch een band op".

 

Als we verder praten blijkt dat ze - net als ik overigens - net ontslag heeft genomen. Ze werd onheus bejegend door haar baas, en dat pikte ze niet. "Als je zo tegen me blijft praten, nou dan neem ik nu ontslag". Grenzen stellen, en verdedigen met het zwaard. Een beslissing die ze heel wat sneller durfde te nemen dan ik. Zo kreeg ik in korte tijd twee spiegels voorgehouden.

 

Aan het eind van het gesprek merkt ze op dat volgens haar ik ook in de zorg zou kunnen zitten. Omdat ik tijd nam om te luisteren. Ook een heftige constatering - is dat niet normaal dan? Maar het raakte me wel. Het was een bijzondere ontmoeting; Velen noemen zich meester - maar deze vrouw, met waarschijnlijk de laagste opleiding van iedereen in het gebouw, toonde zich Meester ...

 

(December 2015)